Beestenboel

En dan ben ik ook nog gek van beesten. Maar alleen beesten waar je lekker mee kunt knuffelen natuurlijk.

Konijnen

Ik wilde al heel erg lang zelf een konijntje, maar vooral pappa vond dat geen goed idee. Hij zei telkens: '... ja ja, en dan hebben we zo'n knijn, en dan verzorgen we hem drie vooruit vier weken goed ... en dan mag ik het doen zeker! Komt niets van in dame ...'. Tja, zo zijn pappa's soms.
Dus was ik wel heel erg verrast toen ik op mijn 9e verjaardag zomaar opeens een konijntje kreeg. Ik had niets in de gaten. 
Marber op schoot
Daisy & ik
Marber aan het grazen ...
Mijn ouders hadden het konijn de avond tevoren opgehaald, samen met een mooi hok en spullen voor het konijn en dat eerst bij de buren neergezet. Toen ik 's avonds in bed lag hebben ze snel het konijn verhuisd naar achter het huis bij ons. Toen ik de volgende dag jarig was en voor mijn kado naar buiten moest, zag ik daar ineens een heel lief dwergkonijn in een mooi hok zitten. Ik was mega-blij natuurlijk, want dit had ik nooit verwacht. Pappa kwam met een leuke naam voor hem: Bliksem. Hij was namelijk helemaal zwart, maar op z'n voorhoofd zat een soort wit schichtje, het leek wel een bliksem. Dat vond ik een prima naam, dus zo bleef het.
Bliksem

Bliksem was een heel rustig en lief konijn. En het verzorgen ging supergoed. Iedere ochtend na het opstaan ging ik al naar Bliksem toe om hem te voeren, z'n drinken te verversen en als het nodig was wat hooi of stro bij te geven.
Eén maal in de week, meestal op zaterdag, maakte ik z'n kooi schoon. Hierboven zit Bliksem op schoot bij Marten ... wat een schatje hè (Bliksem natuurlijk hè?) . Helaas ... hoewel ik Bliksem hartstikke goed heb verzorgd, ging hij toch dood. Op een morgen kwam ik bij zijn hokje en toen lag ie daar helemaal gestrekt. Ik was er heel erg verdrietig van. Pappa heeft hem toen begraven, achter in de tuin.


Toen ik een beetje over het verdriet heen was kreeg ik van twee vriendinnetjes van Marten (Martsje en Berber) een nieuw konijn. Die heb ik toen Marber genoemd ... Marber was ook een dwergkonijn, maar wel veel drukker.
Hij leek wat schrikkerig als je bij hem kwam. Maar na een poosje wende hij al en werd ie veel rustiger.

Honden

Bij ons op de buurt woont juf Marja die bij ons op school Humanistisch vormingsonderwijs geeft. Zij had thuis een hond, die heette Ember. Juf Marja had mij gevraagd of ik door de week als zij aan het werk was, Ember tussen de middag zou willen uitlaten. Dat vond ik natuurlijk prima, want ik ben gek op honden.
















Ember was op dat moment al een hond op leeftijd, dus je moest er wel een beetje rustig mee doen. Maar hij was wel heel lief.
Ik heb Ember ongeveer anderhalf jaar uitgelaten, en dat ging heel goed.
Op een gegeven moment vertelde juf Marja me, dat Ember heel slecht ging en dat hij misschien wel snel dood zou gaan.
En op een dag dat ik Ember tussen de middag nog heb uitgelaten, heeft de dierenarts Ember laten inslapen. Dat was ook erg verdrietig.
Van juf Marja heb ik een hele grote foto van Ember gekregen in een lijstje.
Lief hè? Hij staat nu op mijn kamer, zo kan ik toch nog een beetje aan hem denken af en toe.

Als je dit zo leest, lijkt het haast alsof alle dieren om me heen een beetje dood gaan hè? Maar dat is natuurlijk niet zo, het komt niet door mij. Soms heb je gewoon pech dat een beestje al heel oud is of dat ze zomaar dood gaan. En je moet natuurlijk ook bedenken dat de meeste dieren lang niet zo oud kúnnen worden als mensen. Maar 't is wel altijd heel vervelend hoor, ik word dan helemaal verdrietig en sneu.

Tot de schoolvakantie van 2008 heb ik wekelijks de hond van de familie Van Eijk uitgelaten: Daisy. Zij wonen ook op de buurt en hadden gezien dat ik steeds met Ember liep. Omdat zij ook een probleempje tussen de middag hadden, hebben ze mij gevraagd of ik Daisy zou willen uitlaten, 1x in de week.
Marber was een beetje een rare ... soms als ie in de buitenren liep op de stenen, dan maakte ie ineens een 'bokkensprong', net alsof iemand een tikje tegen z'n achterpoot gaf waar ie niet op bedacht was ... lachuh joh!
Ook Marber was geen lang leven beschoren. In het najaar van 2007 begon hij slechter te eten. Even leek het wat beter te gaan. Maar dat bleek niet echt zo te zijn.

Marber is naast Bliksem begraven.
Hiernaast zie je me met Marber op schoot, net na een vakantie.

De man van de dierenwinkel zei dat ik gewoon heel erg pech heb gehad. Dat hoop ik dan maar, want ik wil toch weer een nieuw konijn, maar misschien nu geen dwergkonijn meer.
Ik heb heel eventjes twee honden gehad, toen moest ik én Ember, én Daisy uitlaten. Dat deed ik na elkaar en dat ging prima, maar wel jammer dat Ember er nu niet meer is, ik mis hem best wel.
Daisy is ook een lieverd hoor, maar nog wel een stuk jonger en sterker.

Dus ik moest wel goed opletten als ze andere honden zag, dat ze niet onverwacht de riem uit m'n handen zou sleuren. Is gelukkig nog nooit gebeurd.
Ik vind honden uitlaten leuk werk en ik zou later misschien ook wel iets met dieren willen gaan doen.

In de zomervakantie van 2010 heb ik op Beau gepast, de Drentse Patrijs van familie De Boer. Hieronder een fotootje van mij met Beau.






















Goudvissen

Ik ben begonnen met een goudvis. Op zich leuk, maar heel veel is er ook weer niet aan. Ze zwemmen hun rondjes, ze eten en poepen wat maar heel veel contact krijg je ook niet echt met ze.

Ze zijn wel weer goed in kunstjes: ik heb er eentje gehad die kon wel een uur onder water blijven ... (grapje).
Maar ja, als je niks anders mag ... dan ben je al snel tevreden met een goudvis, toch? Ik denk dat ik totaal 3 goudvissen heb gehad.
Ember & ik
Ember solo
Pooh vindt het een mooi hok, want hij voelt zich er al helemaal in thuis. Zo erg zelfs dat ie is begonnen z'n hok op te eten. Maar snel een knaagsteen gekocht, da's handiger dan een hok oppeuzelen!
Nu zijn jullie natuurlijk wel benieuwd ondertussen hoe Pooh er uit ziet. Nou hier is ie dan ... lief hè?
Pooh, mijn nieuwe knuffel
Het moet nog wel een beetje wennen allemaal. Dit konijn is een rammetje en hij plast een beetje vreemd. Overdag doet ie het keurig in z'n wc-tje, maar als ik 's ochtends bij hem kom, ligt er een plasje aan de achterkant onder het hok. Net of ie in het donker de weg niet kan vinden en dan maar tegen de wand plast. En dan gaat het langs de wand en de opening met de onderlade. Misschien deden de vorige konijnen dat ook wel hoor, maar daar merkte je het niet, omdat dat hok geen ruimte had tussen de achterwand en de lade.

't Was heerlijk weer deze week, dus hebben we samen lekker in het zonnetje op de bank achter het huis gezeten. Heeeerlijk ... zo'n knuffel!

Myrthe met Pooh
 
En dan stel ik nu aan jullie voor: Pooh (spreek uit: Poe) !
Ik had hem al een poosje op het oog. Maar we wilden nog even wachten met hem te kopen tot het wat warmer buiten zou zijn. Anders is de overgang wat te groot als zo'n konijntje eerst steeds binnen heeft gezeten in de warmte en dan plotseling naar het koude buiten moet. Dierenwinkel Jumper in Drachten heeft toen al wel een briefje op z'n kooi geplakt dat ie voor mij gereserveerd was.
Eind april 2008 was het dan zover. We hebben eerst een nieuw konijnenhok gekocht bij Jumper, want de oude was wat te klein voor Pooh. Pooh is een hangoor en van een wat groter formaat dan mijn vorige dwergkonijntjes. Het oude hok hebben we op de Vrijmarkt op Koninginnedag in Rottevalle verkocht. Zo viel de 'schade' nog weer wat mee. Het is een heel mooi hok met een binnen- en buitendeel en je kunt hem heel gemakkelijk schoon maken omdat er een schuiflade in zit.
zo'n goudvis ongeveer ...
server monitoring
Designed by  Just for Fun Productions © 2008
overzicht van alle uitslagen/standen van alle teams van KV Wêz Handich in één oogopslag ...
Myrthe & Beau